مناسبات و همکاری‌های فرهنگی، دینی ، علمی و دانشگاهی یکی از وجوه برجسته روابط ایران و سنگال را تشکیل می دهد. بعبارتی دیگر به دلیل صبغه مذهبی و مسلمان بودن دو کشور و وجود اشتراکاتی دینی و فرهنگی میان دو کشور، سرشت فرهنگی یکی از ویژگی‌های بارز مناسبات دو کشورمی‌باشد که بر ابعاد سیاسی و اقتصادی روابط نیز اثر نهاده است. درسال 1375 و 1377 یادداشت تفاهم همکاری‌های فرهنگی و علمی بین دو کشور امضا  و در سال 1402 مجددا برای سه سال دیگر تمدید شد. رایزنی فرهنگی قبلا در داکار مستقر بود ولی بعد از وقفه چند سال مجددا در سال 1401 فعالیت خود را آغاز کرد و اکنون فعال است. 

راه اندازی گروه زبان، ادبیات و تمدن پارسی در دانشگاه داکار (سنگال) در سال 1382 و اعزام استاد از سوی دانشگاه شهید بهشتی از دیگر اقدامات خوب کشورمان بود که سه دوره از دانشجویان در مقطع کارشناسی زبان و ادبیات فارسی فارغ التحصیل شدند و پنج نفر از آنان، با اعطای بورسیه وزارت علوم در قالب «تربیت استاد بومی» از دانشگاه‌های اصفهان و شهید بهشتی تهران و تربیت مدرس موفق به اخذ مقطع دکتری شدند. متأسفانه در سال 1397 به علت عدم تأمین بودجه و استاد و عدم بکارگیری فارغ التحصیلان؛ فعالیت گروه زبان، ادبیات و تمدن پارسی در دانشگاه داکار متوقف و تعطیل گردید ولی به ابتکار سفارت و حمایت بنیاد سعدی «کلوب زبان فارسی» در دو مدرسه و دانشکده مطالعات عالی علومEHES  و تدریس توسط یک استاد بومی فارغ التحصیل ایران همچنان فعال است.